قرارداد بزرگ سپه؛ آیا بازار از اثر واقعی آن بر سود توسن باخبر بود؟

به گزارش صدای بورس، در بازار سرمایه، آنچه اهمیت دارد صرفاً انعقاد یک قرارداد بزرگ نیست، بلکه زمان افشای آن است. پرونده قرارداد ۱۱۶۳ میلیارد تومانی شرکت توسعه سامانه‌های نرم‌افزاری نگین (توسن) با شرکت رایانه خدمات امید، دقیقاً از همین زاویه به یکی از قابل‌تأمل‌ترین پرونده‌های افشای اطلاعات در ماه‌های اخیر تبدیل شده است.

بررسی‌ها نشان می‌دهد این قرارداد از اول تیرماه ۱۴۰۴ وارد فاز اجرایی شده، اما افشای آن چندین ماه بعد در سامانه کدال انجام شده است. نکته مهم‌تر اینکه پس از انتشار اطلاعیه، سازمان بورس نیز با ارسال نامه‌ای رسمی، افشای انجام‌شده را کافی ندانست و شرکت را مکلف به اصلاح گزارش‌های منتشرشده و انتشار متن کامل قرارداد کرد.

از سوی دیگر، ارزش قرارداد ۱۱۶۳ میلیارد تومان اعلام شده است؛ رقمی که برای یک شرکت با سرمایه ثبت‌شده ۷۵۰ میلیارد تومان، به‌هیچ‌وجه یک قرارداد معمولی محسوب نمی‌شود.

همین موضوع یک سؤال جدی را پیش‌روی سهامداران قرار می‌دهد؛ آیا بازار در تمام ماه‌هایی که این قرارداد در حال اجرا بود، از آثار واقعی آن بر سودآوری شرکت اطلاع داشت؟

تأخیر در افشای اطلاعات

آنچه این پرونده را از یک خبر عادی متمایز می‌کند، فاصله زمانی میان شروع اجرای قرارداد و افشای آن است.

اگر قراردادی با چنین ابعاد مالی ۸ ماه پس از اجرا فاش می‌شود، این پرسش مطرح می‌شود که سرمایه‌گذاران بر اساس چه اطلاعاتی وضعیت درآمد و سودآوری شرکت را ارزیابی کرده‌اند؟

اهمیت این سؤال زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم سازمان بورس پس از افشای قرارداد، صرفاً به انتشار متن کامل آن اکتفا نکرده، بلکه ناشر را موظف کرد گزارش فعالیت ماهانه، صورت‌های مالی و سایر اطلاعات منتشرشده را اصلاح کند و متن کامل قرارداد را در سامانه کدال منتشر کند.

این نامه نشان می‌دهد از نگاه نهاد ناظر، اطلاعات منتشرشده برای اطلاع‌رسانی کامل به بازار کافی نبوده است.

آیا بازار از اثر واقعی قرارداد بر سود توسن مطلع بود؟

در بازار سرمایه، ارزش یک قرارداد فقط به رقم آن محدود نمی‌شود؛ آنچه برای سهامداران اهمیت دارد، اثر قرارداد بر سودآوری شرکت است.

اگر قراردادی با ارزش بیش از یک‌هزار میلیارد تومان بتواند بخش قابل‌توجهی از درآمد و سود سالانه شرکت را تأمین کند، طبیعی است که تحلیلگران بخواهند آثار آن را در گزارش‌های عملکرد، صورت‌های مالی و برآورد سود هر سهم (EPS) مشاهده کنند.

ضمن اینکه این قرارداد صرفاً چند صفحه توافق ساده نیست؛ بلکه شامل پیوست‌های متعدد از جمله توافق‌نامه‌های سطح خدمات (SLA)، الزامات امنیتی، الزامات مدیریت داده و گزارش کارشناسان رسمی دادگستری است. چنین اسنادی می‌تواند اطلاعات مهمی درباره تعهدات طرفین، نحوه پرداخت، شاخص‌های ارزیابی عملکرد و ریسک‌های قرارداد در اختیار بازار قرار دهد.

همین موضوع این پرسش را ایجاد می‌کند که اگر انتشار متن کامل قرارداد برای تصمیم‌گیری سرمایه‌گذاران اهمیت داشته، چرا این اطلاعات از همان ابتدا در دسترس بازار قرار نگرفت؟

آزمونی برای شفافیت بازار سرمایه

پرونده قرارداد توسن را نباید صرفاً به یک مکاتبه اداری میان یک ناشر و سازمان بورس تقلیل داد. این پرونده، آزمونی برای یکی از مهم‌ترین اصول بازار سرمایه یعنی شفافیت و افشای به‌موقع اطلاعات بااهمیت است.

بازار سرمایه زمانی کارآمد خواهد بود که همه سرمایه‌گذاران به اطلاعات اثرگذار بر ارزش شرکت‌ها، در زمان مناسب و به‌صورت برابر دسترسی داشته باشند. هرگونه تأخیر در افشای اطلاعات یا نیاز به اصلاح افشاهای قبلی، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا همه فعالان بازار در یک زمان از اطلاعات یکسان برخوردار بوده‌اند یا خیر.

آنچه برای بازار سرمایه اهمیت دارد، تنها انعقاد یک قرارداد بزرگ نیست، بلکه دسترسی به‌موقع و کامل به اطلاعاتی است که می‌تواند مبنای تصمیم‌گیری سرمایه‌گذاران باشد.