مریلا زارعی

تجلی طغیان در بازی مریلا زارعی از سربازهای جمعه تا کوری

مریلا زارعی بازیگر فریاد نیست؛ بازیگر لحظه‌ای است که فریاد هنوز اتفاق نیفتاده. خشم در بازی او معمولاً از صدا شروع نمی‌شود؛ از نگاه شروع می‌شود، از مکث، از فک منقبض، از نفسی که نصفه می‌ماند و جمله‌ای که انگار با زور از دهان بیرون می‌آید. برای همین، طغیان در بازی او یک اتفاق ناگهانی نیست؛ حاصل انباشت است.