بیت‌کوین: گناه بزرگ

آیا موضع پاپ می‌تواند نگرش مردم نسبت به کریپتوکارنسی‌ها را تغییر دهد؟ در نگاه اول چنین به نظر می‌رسد که کلیسا ارتباطی با بازار کریپتوکارنسی ندارد اما اغلب، این نهادهایی همچون کلیسا هستند که تعیین می‌کنند جامعه چه چیزی را ریسک، سفته‌بازی (معامله سوداگران) یا هنجار پذیرفته‌شده بداند. بنابراین، آنها فضایی را شکل می‌دهند که در آن رمزارزها یا به پیروزی دست می‌یابند یا با مقاومت روبه‌رو می‌شوند.

در مراحل اولیه ظهور بیت‌کوین، کلیساها ارزهای دیجیتال را به عنوان یک چالش اخلاقی جدید یا یک ابزار مالی نمی‌دیدند. در نیمه نخست دهه ۲۰۱۰، رمزارزها عمدتا از طریق تجربیات عملی (به شکل هدیه و کمک‌های مالی) وارد فضای مذهبی شدند. بهترین مثال، کلیسای سنت مارتین در لندن است که از فوریه ۲۰۱۴ شروع به پذیرش کمک‌های مالی به شکل بیت‌کوین کرد. با این حال، نخستین اثرگذاری ارزهای دیجیتال در محافل کلیسایی نه با کمک‌های مالی، بلکه با رونق سال ۲۰۱۷ و همراه با نوسانات قیمت، کلاهبرداری و این حس که بازار بر اساس منطق ثروتمند شدن سریع عمل می‌کند، شکل گرفت. پس از آن بود که اولین موضع‌گیری‌های قاطع نهادهای مذهبی بزرگ در برابر کریپتوها آشکار شد. در دسامبر ۲۰۱۷ نهاد مذهبی ترکیه اعلام کرد که تراکنش‌های کریپتوکارنسی با ابهام شدید، خطر فریب و ثروتمند شدن ناعادلانه همراه است، بنابراین چنین تراکنش‌هایی مجاز نیسند. در همان زمان، بالاترین نهاد مذهبی مصر نیز تراکنش‌های بیت‌کوین را ممنوع اعلام کرد. این نهاد گفت که تراکنش‌های کریپتویی به اقتصاد آسیب می‌زند و بی‌ثباتی بازار را به دنبال دارد. همچنین با ابهام زیادی همراه است و فاقد حمایت‌های قانونی است.

در جهان کاتولیک، واکنش‌ها ملایم‌تر اما همچنان محتاطانه بود. در واقع، واتیکان هیچ عجله‌ای برای اعطای اعتماد نهادی به رمزارزها نداشت اما وقتی به طور علنی وارد این موضوع شد، بلافاصله بر ریسک‌های آن تاکید کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، نماینده واتیکان در یکی از نشست‌های سازمان ملل از پرداخت‌های دیجیتال غیرقابل کنترل، نبود شناسایی مناسب و ریسک استفاده از کریپتوها در قاچاق انسان و دیگر جرائم سخن گفت. چنین سخنانی عملا به عنوان هشدار به مومنان درباره استفاده از ارزهای دیجیتال عمل کرد. به بیان دیگر، واکنش اولیه کلیسا به کریپتوها به شدت دفاعی و منفی بود. گرچه تعاملات اولیه با ارزهای دیجیتال مثبت بود اما این تعاملات، محلی و کاربردی بودند. مراکز بزرگ دینی در ابتدا این واقعیت جدید را عرصه‌ای برای سفته‌بازی، فریب، ابهام‌های حقوقی و ریسک‌های اجتماعی می‌دانستند. از همین نقطه بود که گفتمان بعدی کلیسا درباره کریپتوها شکل گرفت.

کلیساها به تدریج آموختند که فناوری را از هیاهوی سوداگرانه پیرامون کریپتوها جدا کنند و این زمان تغییر نگاه به ارزهای دیجیتال بود. گرچه واکنش‌های اولیه نسبت به کریپتوها منفی بود اما در طول زمان، رویکرد متفاوتی در محافل کلیسایی شکل گرفت. به بیان دیگر، این ابزار به طور کامل رد نشد اما کلیسا به دنبال بستری بود که در آن، عملکرد کریپتوها شفاف و تحت کنترل باشد.

هفته نامه اطلاعات بورس۶۳۰