بازار داغ «صنعت پیش‌بینی»

به گزارش صدای بورس، در جهان امروز، پیش‌بینی‌ها به شکل‌دهی افکار عمومی، تصمیم‌گیری‌های مالی و استراتژی‌های سیاسی کمک می‌کنند. با وجود این، کسانی که پیش‌بینی‌ها را انجام می‌دهند (تحلیلگران، اقتصاددانان و شرکت‌کنندگان در نظرسنجی)، وقتی برآوردها اشتباه از آب درمی‌آیند، اغلب پاسخگو نیستند. گرچه ممکن است در سطح بسیار محدودی به شهرت‌شان لطمه وارد شود اما شغل‌، اعتبار و شهرت‌شان را از دست نمی‌دهند. نبود یک سیستم قدرتمند برای اعتبارسنجی یا تنبیه موجب شکل‌گیری فرهنگی شده که در آن، ادعاهای گزاف بدون ریسک‌پذیری مطرح می‌شوند.

موراد زیادی در تاریخ ثبت شده که حوزه‌های مالی، سیاسی و اقتصادی به دلیل ارائه برآوردهای ناقص آسیب دیده‌اند.

به عنوان مثال، تحلیلگران بازار سهام بارها «توصیه اکید» به خرید سهام شرکتی کرده‌اند که چند ماه بعد ورشکسته شده است. نمونه این اتفاق در ژانویه ۲۰۰۹ آشکار شد. در آن زمان، رامالینگا راجو رئیس شرکت خدمات رایانه‌ای ساتیام اعتراف کرد که یکی از بزرگترین کلاهبرداری‌های شرکتی تاریخ هند (حدود ۱.۵ میلیارد دلار) را به همین روش انجام داده است.

همچنین در مارس ۲۰۰۱، بانک آمریکا پیش‌بینی کرد که ارزش سهام شرکت انرون به ۱۰۵ دلار خواهد رسید اما در دسامبر همان سال، انرون ورشکسته شد. وقتی نادرستی این پیش‌بینی‌ها آشکار می‌شود، فقط سرمایه‌گذاران هستند که آسیب می‌بینند، اما تحلیلگران که بار مسئولیت را به دوش نمی‌گیرند، روی پیش‌بینی‌های جدید تمرکز می‌کنند.

این وضعیت موجب تضعیف یکپارچگی سیستم مشاوره سرمایه‌گذاری می‌شود. بنابراین تغییر مقررات در این زمینه الزامی است. به بیان دیگر، تحلیلگرانی که در حوزه سهام، کامودیتی یا رمزارزها دست به پیش‌بینی عمومی می‌زنند، اگر برآوردهایشان نادرست باشد باید سهمی از زیان (بین ۲۰ درصد تا ۵۰ درصد) را تقبل کنند. در این صورت، هیچ تحلیلگری جرات گزافه‌گویی یا ارائه پیش‌بینی‌های غیرمنطقی را پیدا نخواهد کرد.