چرا باید صندوق‌های نقره را فروخت؟

به گزارش صدای بورس در یک ماه گذشته، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مبتنی بر نقره شامل سیمین، سیلور و نقرابی با استقبال بسیار بالای سرمایه‌گذاران مواجه شده‌اند. از ابتدای فعالیت، این صندوق‌ها تقریباً در تمامی روزهای معاملاتی در محدوده صف خرید و معاملات مثبت قرار داشته‌اند. این اقبال بالا عمدتاً ناشی از جذابیت دارایی نقره، انتظارات تورمی و کم‌عمق بودن بازار این صندوق‌ها در ابتدای فعالیت بوده است.اما همین تقاضای سنگین، در حال حاضر منجر به شکل‌گیری یک ریسک جدی قیمتی شده است: حباب قابل توجه.

بررسی داده‌های فعلی نشان می‌دهد که اگرچه دارایی پایه این صندوق‌ها (عمدتاً گواهی سپرده نقره در بورس کالا) طی این مدت رشد داشته، اما رشد NAV صندوق‌ها به‌مراتب کمتر از رشد قیمت تابلو بوده است. نتیجه این واگرایی، حباب‌های بسیار سنگین است؛ به‌طوری که حباب صندوق سیمین حدود ۸۵درصد، سیلور حدود ۷۸درصد و نقرابی به ۷۵درصد برآورد می‌شود. این ارقام به‌وضوح نشان می‌دهد قیمت بازار فاصله معناداری از ارزش ذاتی پیدا کرده است.

نکته مهم دیگر، وضعیت معاملات است. در حال حاضر حجم و ارزش معاملات واقعی عملاً صفر است و بازار در حالت قفل صف خرید قرار دارد. این موضوع اگرچه در نگاه اول نشانه تقاضای بالا تلقی می‌شود، اما در عمل ریسک نقدشوندگی را افزایش می‌دهد. تجربه بازار سرمایه نشان داده زمانی که صف‌های خرید سنگین با حباب بالا همراه می‌شوند، با اولین تغییر انتظارات، خروج پول می‌تواند بسیار سریع و پرشتاب باشد.

از منظر جریان سفارش‌ها نیز عدم تعادل کاملاً مشهود است. ارزش سفارش‌های خرید چند ده برابر فروش است (برای مثال بیش از ۲۰۰ میلیارد تومان برآیند سفارش خرید در نقرابی)، اما این وضعیت پایدار نیست. به محض کاهش هیجان یا اصلاح قیمت نقره در بازار جهانی یا داخلی، این صف‌ها می‌توانند به‌سرعت تخلیه شوند.

در شرایط فعلی، ریسک نگهداری صندوق‌های نقره به‌دلیل حباب بسیار بالا، عدم هم‌خوانی قیمت با NAV و احتمال اصلاح شدید، به‌مراتب بیشتر از پتانسیل بازدهی کوتاه‌مدت است. بنابراین از منظر مدیریت ریسک و حفظ سود، فروش یا حداقل کاهش وزن این صندوق‌ها تصمیمی منطقی و حرفه‌ای محسوب می‌شود، به‌ویژه برای سرمایه‌گذارانی که در قیمت‌های پایین‌تر وارد شده‌اند.