توقفی که طولانی شد؛ سکوتی که بر ابهام ثامان افزود

به گزارش صدای بورس، نماد ثامان، متعلق به شرکت سامان گستر اصفهان، از ۵ مهرماه به‌دلیل نوسانات قیمتی متوقف شده، اما حالا با گذشت دو روز، نه خبری از بازگشایی است و نه پاسخ روشنی در سامانه تدان منتشر شده است. توقفی که قرار بود فرصتی برای شفاف‌سازی باشد، حالا خود به بخشی از ابهام این نماد تبدیل شده است.

بر اساس روال تعیین‌شده، شرکت باید در مهلت مقرر به پرسش‌های مطرح‌شده در تدان پاسخ دهد و نتیجه را در قالب کنفرانس اطلاع‌رسانی منتشر کند. با این حال، تا زمان تنظیم این گزارش، پاسخی از سوی ثامان منتشر نشده است. اینجا دیگر سؤال فقط درباره علت توقف نیست؛ مسئله این است که چرا فرآیند شفاف‌سازی خود با تأخیر مواجه شده و سهامداران همچنان در انتظار پاسخ مانده‌اند.

اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که همزمان با توقف نماد، گزارش فعالیت ماهانه منتهی به ۳۱ شهریورماه نیز منتشر شده است. طبق این گزارش، ثامان حدود ۲ هزار و ۷۰۷ میلیارد و ۸۰۰ میلیون ریال درآمد از محل فروش واحدهای در جریان ساخت شناسایی کرده و سایر سرفصل‌های درآمدی شرکت در این ماه صفر بوده‌اند.

این یعنی بخش اصلی درآمد گزارش‌شده شرکت به فروش واحدهای در جریان ساخت وابسته بوده است؛ در حالی که بخش قابل‌توجهی از پروژه‌های شرکت همچنان در مراحل مختلف پیشرفت قرار دارند یا به فروش نرسیده‌اند. در چنین شرایطی، وضعیت پروژه‌ها، میزان پیشرفت آنها و توان شرکت برای تبدیل این دارایی‌ها به درآمد و نقدینگی، اهمیت مستقیمی برای ارزیابی ثامان پیدا می‌کند.

اما پرسش اصلی همچنان بی‌پاسخ مانده است: اگر اطلاعات شرکت روشن و بدون ابهام است، چرا پاسخ‌گویی به پرسش‌های بازار این‌قدر طولانی شده است؟

در بازار سرمایه، توقف نماد به‌خودی‌خود مسئله اصلی نیست؛ مسئله زمانی شکل می‌گیرد که توقف با سکوت و تأخیر در اطلاع‌رسانی همراه شود. سهامدار در زمان توقف امکان معامله ندارد، اما در مقابل انتظار دارد حداقل از وضعیت شرکت و دلیل طولانی‌شدن فرآیند تعیین تکلیف آن مطلع باشد.

از این منظر، تأخیر در پاسخ‌گویی ثامان را نمی‌توان صرفاً یک موضوع اداری تلقی کرد. وقتی نماد پس از نوسانات قیمتی متوقف شده و همزمان اطلاعات عملکردی شرکت نیز تصویری عمدتاً متکی بر فروش پروژه‌ها ارائه می‌دهد، هر روز تأخیر در شفاف‌سازی می‌تواند دامنه ابهام را بیشتر کند.

نکته قابل‌تأمل دیگر، نقش ناظر در این میان است. اگر شرکت در مهلت مقرر پاسخ نداده، انتظار می‌رود مشخص باشد چرا این مهلت رعایت نشده و چه زمانی قرار است تکلیف نماد روشن شود. نگه‌داشتن نماد در وضعیت توقف بدون ارائه توضیح روشن، نه به شفافیت بازار کمک می‌کند و نه از بلاتکلیفی سهامداران می‌کاهد.

ثامان اکنون بیش از آنکه به یک توقف عادی شبیه باشد، به نمادی تبدیل شده که بازار برای فهمیدن وضعیت آن منتظر یک پاسخ رسمی است. پاسخ به این سؤال که چه چیزی مانع شفاف‌سازی شده، از خودِ توقف اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

در نهایت، اگر در اطلاعات شرکت ابهام بااهمیتی وجود ندارد، انتظار بازار ارائه توضیحات سریع و روشن است؛ و اگر ابهامی وجود دارد، سهامداران حق دارند بدانند این ابهام چیست و چرا فرآیند پاسخ‌گویی به آن طولانی شده است. ادامه این سکوت، به‌جای کاهش ابهام، تنها آن را پررنگ‌تر می‌کند.