اعتماد به صندوق‌های ارزی از چه مسیری شکل می‌گیرد؟ / تجربه سرمایه‌گذار، مهم‌تر از تبلیغات

به گزارش صدای بورس، محمدمهدی منوچهری، کارشناس بازار سرمایه، معتقد است موفقیت صندوق‌های سرمایه‌گذاری ارزی را نباید تنها با میزان منابع جذب‌شده یا نرخ بازده آنها سنجید؛ چراکه آزمون واقعی این ابزار از جایی آغاز می‌شود که سرمایه‌گذار در عمل با فرآیند ورود، دریافت اطلاعات، نگهداری سرمایه و در نهایت خروج از صندوق مواجه می‌شود. به گفته او، اگر این مسیر شفاف، ساده و قابل پیش‌بینی باشد، اعتماد به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ اما اگر میان آنچه در زمان معرفی صندوق گفته می‌شود و آنچه سرمایه‌گذار در عمل تجربه می‌کند فاصله وجود داشته باشد، تبلیغات به تنهایی نمی‌تواند اعتماد را حفظ کند.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری ارزی می‌توانند مسیر تازه‌ای برای دارندگان منابع ارزی ایجاد کنند، اما توسعه این ابزار تنها به طراحی یک ساختار مالی مناسب محدود نمی‌شود. پرسش مهم این است که فردی که سال‌ها ارز خود را به صورت فیزیکی نگهداری کرده، با چه منطق و اطمینانی حاضر می‌شود بخشی از دارایی خود را وارد یک سازوکار سرمایه‌گذاری جدید کند؟

محمدمهدی منوچهری، کارشناس بازار سرمایه، در گفت‌وگو با صدای بورس در این‌باره اظهار کرد: برای بسیاری از دارندگان ارز، نگهداری اسکناس فقط به معنای داشتن یک دارایی مالی نیست؛ فرد احساس می‌کند دارایی مستقیماً در اختیار اوست و هر زمان که بخواهد می‌تواند به آن دسترسی داشته باشد. بنابراین زمانی که یک صندوق ارزی به او معرفی می‌شود، ممکن است نخستین سؤال او اصلاً این نباشد که چه میزان بازده دریافت خواهد کرد.

وی افزود: دارنده ارز ممکن است پیش از هر چیز بخواهد بداند دارایی او در چه سازوکاری قرار می‌گیرد، چگونه می‌تواند وضعیت سرمایه‌گذاری خود را مشاهده کند، اطلاعات معتبر را از کجا دریافت کند و اگر در مقطعی تصمیم به خروج گرفت، با چه فرآیندی روبه‌رو خواهد شد.

این کارشناس بازار سرمایه تأکید کرد: پاسخ روشن به همین پرسش‌های به ظاهر ساده، نقطه شروع اعتماد به یک ابزار مالی جدید است. به همین دلیل، توسعه صندوق‌های ارزی را نباید صرفاً یک مسئله مالی دانست.

فراتر از وعده‌ها؛ چرا تجربه کاربر، تنها ابزار واقعی اعتمادسازی است؟

منوچهری با بیان اینکه اعتماد در بازارهای مالی بیش از آنکه محصول تبلیغات باشد، نتیجه تجربه واقعی افراد است، گفت: می‌توان هنگام معرفی یک صندوق درباره مزیت‌های آن صحبت کرد، اما در نهایت سرمایه‌گذار براساس چیزی که خودش در عمل تجربه می‌کند قضاوت خواهد کرد.

وی ادامه داد: اگر تجربه واقعی فرد با تصویری که در زمان معرفی محصول برای او ساخته شده فاصله داشته باشد، تبلیغات به تنهایی نمی‌تواند آن اعتماد را حفظ کند. بنابراین باید کل مسیر سرمایه‌گذار را دید، نه فقط لحظه‌ای را که منابع وارد صندوق می‌شود.

به گفته او، فرد ابتدا با صندوق آشنا می‌شود، درباره آن اطلاعات جمع می‌کند، سؤال می‌پرسد، شرایط را با گزینه‌های دیگر مقایسه می‌کند و در نهایت ممکن است تصمیم به سرمایه‌گذاری بگیرد. پس از ورود نیز کیفیت دسترسی به اطلاعات، نحوه پاسخ‌گویی و شفافیت فرآیندها در ارزیابی نهایی او اثرگذار خواهد بود.

منوچهری خاطرنشان کرد: ممکن است یک صندوق از نظر مالی و حقوقی ساختار مناسبی داشته باشد، اما اگر فرد برای دریافت پاسخ یک سؤال ساده مجبور باشد چند سایت را بررسی کند یا از چند مسیر مختلف پیگیری انجام دهد، بخشی از مزیت‌های آن در ذهن مخاطب تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

وی تصریح کرد: اعتماد معمولاً از همین جزئیات شکل می‌گیرد؛ اینکه فرد بداند اطلاعات معتبر را از کجا دریافت کند، برای سؤال خود به چه مرجعی مراجعه کند و در هر مرحله با چه فرآیندی روبه‌رو خواهد شد.

چرا همه سرمایه‌گذاران ارزی را نباید یکسان دید؟

منوچهری با اشاره به تفاوت میان مخاطبان صندوق‌های ارزی اظهار کرد: یکی از موضوعات مهم در معرفی این ابزار، شناخت درست مخاطب است؛ زیرا کسی که از چند سال قبل ارز در اختیار دارد با فردی که پس از آشنایی با صندوق تازه به فکر خرید ارز افتاده، از یک نقطه شروع نمی‌کند.

وی توضیح داد: در حالت نخست، فرد درباره نحوه استفاده یا سرمایه‌گذاری دارایی موجود خود تصمیم می‌گیرد، اما در حالت دوم پیش از ورود به صندوق یک تصمیم مالی مستقل دیگر نیز مطرح است و آن خرید ارز است.

این کارشناس بازار سرمایه تأکید کرد: صندوق‌های ارزی نباید به‌گونه‌ای معرفی شوند که این تصور شکل بگیرد که سرمایه‌گذاری ارزی برای همه افراد و در هر شرایطی مناسب است یا هر سرمایه‌گذار باید بخشی از دارایی خود را به ارز اختصاص دهد.

او ادامه داد: اینکه سرمایه‌گذاری در ارز برای یک فرد انتخاب مناسبی محسوب می‌شود یا نه، به مجموعه‌ای از عوامل از جمله شرایط مالی، مدت‌زمان مدنظر برای سرمایه‌گذاری و سطح ریسک‌پذیری او بستگی دارد. از این رو، ارزیابی خرید ارز را باید موضوعی مستقل از معرفی و بررسی یک صندوق سرمایه‌گذاری دانست و این دو بحث را از یکدیگر تفکیک کرد.

منوچهری افزود: صندوق ارزی یک ابزار سرمایه‌گذاری است و معرفی آن نباید به توصیه عمومی برای تغییر ترکیب دارایی افراد تبدیل شود.

سرمایه‌گذاری در صندوق ارزی را نباید با خرید ارز اشتباه گرفت

منوچهری با اشاره به ضرورت تفکیک مفاهیم در زمان معرفی صندوق‌های ارزی گفت: خرید ارز، معامله با هدف کسب سود از نوسانات نرخ ارز و سرمایه‌گذاری از طریق یک صندوق، سه تصمیم متفاوت هستند و باید این تفاوت برای مخاطب کاملاً روشن باشد.

وی افزود: اگر این مفاهیم در ذهن فرد با یکدیگر ترکیب شوند، ممکن است با انتظار نادرستی وارد سرمایه‌گذاری شود. برای مثال، نباید چنین تصوری شکل بگیرد که صرف ورود به صندوق به معنای دستیابی به یک بازده قطعی یا مصون ماندن از هر نوع ریسک است.

این کارشناس بازار سرمایه اظهار کرد: آموزش درست زمانی اتفاق افتاده که فرد بداند دقیقاً چه تصمیمی گرفته، نتیجه سرمایه‌گذاری او تحت تأثیر چه متغیرهایی قرار می‌گیرد و چه ریسک‌هایی را پذیرفته است.

به گفته منوچهری، هر اندازه فاصله میان انتظار اولیه فرد و واقعیتی که بعداً تجربه می‌کند کمتر باشد، احتمال بروز رفتارهای هیجانی در ادامه مسیر نیز کاهش پیدا می‌کند.

تصمیم آگاهانه از اطلاع‌رسانی به‌موقع آغاز می‌شود

منوچهری با بیان اینکه زمان ارائه اطلاعات به اندازه محتوای آن اهمیت دارد، گفت: اگر فرد ابتدا سرمایه‌گذاری کند و بعد تازه متوجه بخشی از شرایط، محدودیت‌ها، هزینه‌ها یا ویژگی‌های محصول شود، نمی‌توان گفت اطلاع‌رسانی در زمان مناسبی انجام شده است.

وی افزود: البته آموزش پیش از سرمایه‌گذاری نباید به معنای قرار دادن حجم زیادی از اطلاعات تخصصی در برابر مخاطب باشد؛ بلکه کافی است موضوعات اصلی و اثرگذار بر تصمیم او با زبانی روشن توضیح داده شود.

این کارشناس بازار سرمایه توضیح داد: سرمایه‌گذار باید پیش از تصمیم نهایی بداند صندوق چگونه کار می‌کند، چه عواملی می‌تواند بر نتیجه سرمایه‌گذاری اثر بگذارد، هزینه‌ها چگونه محاسبه می‌شود، اطلاعات رسمی را از کجا دریافت می‌کند و در صورت تصمیم به خروج چه مسیری را طی خواهد کرد.

منوچهری تأکید کرد: قرار نیست همه مردم ادبیات تخصصی بازار سرمایه را بدانند. امیدنامه، اساسنامه و سایر اسناد رسمی جایگاه خود را دارند و ضروری هستند، اما نمی‌توان انتظار داشت تنها مسیر شناخت محصول برای عموم مردم همین اسناد باشد.

وی ادامه داد: در کنار اسناد رسمی باید بتوان سازوکار صندوق را به زبان ساده، دقیق و قابل فهم توضیح داد تا فرد بدون درگیر شدن با انبوه اصطلاحات تخصصی، ماهیت تصمیم خود را درک کند.

توضیح ریسک با سناریوهای واقعی و قابل فهم

منوچهری با اشاره به اهمیت نحوه بیان ریسک اظهار کرد: صرف اینکه در یک سند نوشته شود سرمایه‌گذاری دارای ریسک است، الزاماً به این معنا نیست که مخاطب واقعاً ریسک را درک کرده است.

وی افزود: برای بسیاری از افراد، بیان چند سناریوی مشخص بسیار قابل فهم‌تر از عبارت‌های کلی و حقوقی است. برای مثال، می‌توان توضیح داد اگر شرایط بازار تغییر کند چه اتفاقی ممکن است رخ دهد یا در دوره‌ای که حجم درخواست‌های خروج افزایش پیدا می‌کند، فرآیند صندوق چگونه ادامه خواهد یافت.

این کارشناس بازار سرمایه گفت: همچنین باید برای فرد روشن باشد که تغییر برخی مقررات یا شرایط بازار چگونه می‌تواند بر سرمایه‌گذاری او اثر بگذارد؛ زیرا مواجهه با اتفاقی که هیچ تصوری از آن وجود نداشته، معمولاً نگرانی بیشتری ایجاد می‌کند.

منوچهری تصریح کرد: هدف از بیان این سناریوها ایجاد ترس نیست؛ برعکس، وقتی فرد از قبل بداند در شرایط مختلف ممکن است با چه وضعیت‌هایی روبه‌رو شود، هنگام وقوع یک اتفاق غیرمنتظره کمتر غافلگیر خواهد شد.

وی خاطرنشان کرد: در بسیاری از موارد، ابهام می‌تواند بیشتر از خود ریسک باعث نگرانی شود و به همین دلیل توضیح شفاف ریسک باید بخشی از فرآیند معرفی محصول باشد.

ترس از گیر افتادن؛ چرا شفافیت در خروج، پیش‌شرط ورود سرمایه‌گذار است؟

منوچهری موضوع خروج از صندوق را یکی از مهم‌ترین نقاط در شکل‌گیری اعتماد دانست و گفت: در طراحی بسیاری از محصولات مالی تمرکز زیادی روی ساده کردن ورود وجود دارد، در حالی که برای یک دارنده ارز ممکن است سؤال خروج حتی پیش از سؤال ورود مطرح شود.

وی افزود: فردی که سال‌ها اسکناس در اختیار داشته ممکن است قبل از اینکه بپرسد چگونه وارد صندوق شوم، بخواهد بداند اگر بعداً تصمیمم تغییر کرد چه اتفاقی می‌افتد و چگونه می‌توانم سرمایه‌گذاری خود را خاتمه دهم.

این کارشناس بازار سرمایه تأکید کرد: از همان ابتدا باید برای فرد روشن باشد درخواست خروج یا ابطال چگونه ثبت می‌شود، محاسبات بر چه مبنایی انجام می‌شود، فرآیند تسویه چگونه پیش می‌رود و در چه چارچوب زمانی می‌تواند انتظار نهایی شدن عملیات را داشته باشد.

به گفته او، هر اندازه این بخش روشن‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر باشد، نگرانی اولیه برای ورود نیز کاهش پیدا می‌کند.

منوچهری تصریح کرد: ورود آسان مزیت مهمی است، اما اگر مسیر برگشت مبهم باشد، همان ابهام می‌تواند بخش قابل توجهی از اطمینان فرد را از بین ببرد.

از بروشور تا واقعیت / چرا تجربه همکاران، از تبلیغات رسمی اثرگذارتر است؟

منوچهری با اشاره به اهمیت تجربه نخستین افرادی که چرخه کامل سرمایه‌گذاری را طی می‌کنند، گفت: کسی که وارد صندوق شده، مدتی سرمایه‌گذاری کرده و در نهایت فرآیند خروج را نیز تجربه کرده، دیگر درباره چیزی که صرفاً در بروشور یا تبلیغات دیده قضاوت نمی‌کند.

وی افزود: اگر آنچه فرد در عمل تجربه کرده با چیزی که در ابتدای کار به او گفته شده همخوانی داشته باشد، همین تجربه می‌تواند از بسیاری از تبلیغات رسمی در ایجاد اعتماد مؤثرتر باشد.

این کارشناس بازار سرمایه اظهار کرد: در مسائل مالی، افراد فقط به پیام رسمی نهادها توجه نمی‌کنند و تجربه دوست، همکار یا اعضای خانواده نیز در تصمیم آنها اثرگذار است. بنابراین تجربه نخستین سرمایه‌گذاران می‌تواند در شکل‌گیری تصویری که جامعه از این صندوق‌ها پیدا می‌کند، نقش مهمی داشته باشد.

منوچهری ادامه داد: ممکن است فرد از دوست یا همکار خود بپرسد آیا در زمان خروج با مشکل مواجه شدی، پاسخ‌گویی چگونه بود یا اطلاعات لازم را به موقع دریافت می‌کردی؛ پاسخ به همین پرسش‌ها می‌تواند بر تصمیم دیگران اثر بگذارد.

وی خاطرنشان کرد: به همین دلیل رشد تدریجی یک محصول تازه الزاماً نقطه ضعف نیست و حتی می‌تواند فرصت مناسبی برای شناسایی سؤالات پرتکرار، اشکالات احتمالی سامانه و نقاط مبهم فرآیندها باشد.

منوچهری تأکید کرد: شروع بزرگ اگر همراه با اختلال باشد ممکن است اثر منفی آن مدت‌ها در ذهن بازار باقی بماند، در حالی که چند دوره اجرای منظم می‌تواند سابقه‌ای ایجاد کند که به تدریج خود به توسعه صندوق کمک کند.

مدیریت در توفان؛ چرا روزهای پرنوسان، آزمون واقعی کیفیت صندوق است؟

منوچهری با بیان اینکه بسیاری از فرآیندها در شرایط عادی بدون مشکل انجام می‌شوند، اظهار کرد: کیفیت واقعی یک نهاد مالی زمانی بیشتر دیده می‌شود که بازار از شرایط عادی فاصله می‌گیرد و حجم سؤال‌ها، درخواست‌ها و پیگیری‌های سرمایه‌گذاران افزایش پیدا می‌کند.

وی افزود: اگر درست در دوره‌های پرنوسان پاسخ‌گویی کند شود یا اطلاعات با تأخیر منتشر شود، نگرانی افراد نیز افزایش خواهد یافت. به همین دلیل صندوق باید پیش از وقوع چنین شرایطی، مسیر ارتباط با سرمایه‌گذار را طراحی کرده باشد.

این کارشناس بازار سرمایه تصریح کرد: سرمایه‌گذار باید از قبل بداند اطلاعیه‌های رسمی را از کجا دنبال کند، در صورت بروز سؤال به چه مرجعی مراجعه کند و اگر مشکلی ایجاد شد، چه مسیری برای پیگیری در اختیار دارد.

به گفته او، شرایط پرنوسان زمان مناسبی برای تازه طراحی کردن مسیر پاسخ‌گویی نیست و این سازوکار باید از قبل آماده شده باشد.

منوچهری همچنین با اشاره به نحوه رسیدگی به مشکلات گفت: هیچ سیستم مالی را نمی‌توان با این فرض طراحی کرد که هرگز خطا، اختلاف یا سؤال در آن ایجاد نخواهد شد؛ مهم این است که در صورت بروز مسئله، فرد احساس نکند در یک مسیر نامشخص رها شده است.

وی ادامه داد: مردم انتظار ندارند یک سیستم هرگز دچار مشکل نشود، اما انتظار دارند در صورت بروز مسئله بدانند از چه مسیری باید موضوع را پیگیری کنند و پاسخ روشن دریافت کنند.

این کارشناس بازار سرمایه خاطرنشان کرد: گاهی نحوه حل یک مشکل بیشتر از خود آن مشکل در ذهن فرد باقی می‌ماند و می‌تواند مستقیماً بر ارزیابی او از کیفیت خدمات اثر بگذارد.

فراتر از نرخ بازده؛ معیارهای پنهان در ارزیابی کیفیت صندوق‌های ارزی

منوچهری با بیان اینکه هنگام ارزیابی عملکرد صندوق معمولاً بیشترین توجه به نرخ بازده معطوف می‌شود، گفت: بازده بدون تردید مهم است، اما تمام تجربه فرد از یک صندوق را توضیح نمی‌دهد.

وی افزود: مدت زمان پاسخ به درخواست، سرعت رسیدگی به مشکل، کیفیت دسترسی به اطلاعات، تعداد مراجعات لازم برای حل یک مسئله و شفافیت فرآیندها نیز بخشی از عملکردی هستند که فرد در عمل تجربه می‌کند.

این کارشناس بازار سرمایه اظهار کرد: بسیاری از این شاخص‌ها قابل اندازه‌گیری هستند؛ برای مثال می‌توان بررسی کرد متوسط زمان پاسخ‌گویی چقدر بوده، پرتکرارترین سؤال‌ها درباره چه موضوعی بوده، چند درصد مشکلات در همان مراجعه نخست حل شده و کدام مرحله بیشترین ابهام را برای کاربران ایجاد کرده است.

به گفته منوچهری، این اطلاعات فقط برای سرمایه‌گذار ارزشمند نیست، بلکه مدیر صندوق نیز می‌تواند از آن برای شناسایی نقاط ضعف استفاده کند.

وی تأکید کرد: اگر مشخص شود تعداد زیادی از افراد در یک مرحله خاص با ابهام مواجه می‌شوند، شاید پیش از افزایش تبلیغات بهتر باشد همان بخش از فرآیند اصلاح شود.

پراکندگی اطلاعات؛ بستری برای رشد شایعات و فرسایش اعتماد

منوچهری با اشاره به اهمیت دسترسی یکپارچه به اطلاعات گفت: اگر فرد برای مشاهده وضعیت سرمایه‌گذاری خود به یک سامانه، برای مطالعه اطلاعیه‌ها به جای دیگری و برای پیگیری درخواست خود به مسیر سومی مراجعه کند، احتمال سردرگمی افزایش پیدا می‌کند.

وی افزود: هر اندازه اطلاعات اصلی سرمایه‌گذاری، سوابق عملیات، وضعیت درخواست‌ها، اطلاعیه‌های مهم و راه‌های ارتباطی در محیطی منسجم‌تر در اختیار فرد قرار گیرد، تجربه ساده‌تر و قابل پیش‌بینی‌تری شکل خواهد گرفت.

این کارشناس بازار سرمایه تأکید کرد: در بازارهای مالی اگر اطلاعات رسمی به موقع در دسترس نباشد، فضای خالی خیلی سریع با شایعه، برداشت شخصی و اطلاعات غیررسمی پر می‌شود.

منوچهری همچنین معتقد است خود سامانه سرمایه‌گذاری نیز می‌تواند بخشی از وظیفه آموزش را بر عهده بگیرد و گفت: به جای آنکه در ابتدای مسیر حجم زیادی از اطلاعات به فرد ارائه شود، می‌توان در هر مرحله همان توضیحی را در اختیار او قرار داد که در آن لحظه به آن نیاز دارد.

فراتر از ارقام؛ چرا جذب منابع معیار کافی برای سنجش موفقیت نیست؟

منوچهری با بیان اینکه میزان منابع جذب‌شده یکی از شاخص‌های مهم ارزیابی یک صندوق است، گفت: این عدد به تنهایی نشان نمی‌دهد افرادی که وارد صندوق شده‌اند چه تجربه‌ای داشته‌اند.

وی افزود: در کنار حجم منابع، می‌توان شاخص‌های دیگری را نیز بررسی کرد؛ اینکه پرتکرارترین ابهام چه بوده، متوسط زمان پاسخ‌گویی چقدر است، چند درخواست نیازمند پیگیری مجدد شده و افرادی که چرخه کامل سرمایه‌گذاری را طی کرده‌اند چه ارزیابی‌ای از فرآیند داشته‌اند.

این کارشناس بازار سرمایه با اشاره به اهمیت نظر افرادی که از صندوق خارج شده‌اند، اظهار کرد: کسی که وارد شده، مدتی در صندوق مانده و سپس خارج شده، تقریباً تمام مراحل را دیده است و ارزیابی چنین فردی اطلاعات ارزشمندی درباره کیفیت واقعی فرآیند در اختیار مدیر صندوق قرار می‌دهد.

به گفته او، خروج از صندوق الزاماً به معنای نارضایتی نیست و ممکن است فرد به دلیل نیاز مالی، تغییر برنامه سرمایه‌گذاری یا هر دلیل شخصی دیگری تصمیم به خروج گرفته باشد.

منوچهری تأکید کرد: به همین دلیل باید میان علت خروج و کیفیت تجربه خروج تفاوت قائل شد؛ ممکن است فرد تصمیم گرفته باشد دیگر در صندوق نماند، اما در عین حال از نحوه انجام امور و کیفیت خدمات رضایت داشته باشد.

طراحی مسیر سرمایه‌گذار؛ پیش‌شرط موفقیت پیش از تبلیغات گسترده

منوچهری در جمع‌بندی این موضوع گفت: اگر قرار باشد صندوق‌های ارزی به تدریج در میان طیف گسترده‌تری از مردم جای خود را پیدا کنند، پیش از تبلیغات گسترده باید مسیر کامل فرد از نخستین آشنایی تا خروج طراحی و مورد بررسی قرار بگیرد.

وی این مسیر را شامل آشنایی اولیه با صندوق، شناخت ساده محصول، پاسخ به ابهامات، تصمیم آگاهانه، ورود بدون پیچیدگی، دسترسی مستمر به اطلاعات، پاسخ‌گویی در طول دوره سرمایه‌گذاری و در نهایت یک فرآیند خروج روشن و قابل پیش‌بینی دانست.

این کارشناس بازار سرمایه افزود: اگر این زنجیره از ابتدا درست طراحی شود، اعتماد به تدریج و براساس تجربه واقعی شکل می‌گیرد؛ اما اگر تمام تمرکز روی مرحله جذب منابع باشد و تجربه فرد پس از ورود نادیده گرفته شود، حتی یک شروع موفق نیز الزاماً به یک رابطه پایدار منجر نخواهد شد.

منوچهری تأکید کرد: برای جا افتادن صندوق‌های ارزی نباید از مردم انتظار داشته باشیم از همان روز اول به یک ابزار جدید اعتماد کامل داشته باشند چرا که اعتماد چیزی نیست که بتوان آن را مطالبه کرد؛ باید در عمل ساخته شود.

وی خاطرنشان کرد: وقتی فرد بداند وارد چه سازوکاری شده، اطلاعات مورد نیاز خود را به موقع دریافت کند، برای سؤال‌هایش پاسخ روشن داشته باشد و در زمان خروج نیز با ابهام مواجه نشود، اعتماد دیگر یک شعار تبلیغاتی نیست؛ بلکه نتیجه تجربه‌ای است که خود او از صندوق به دست آورده است.

منوچهری ضمن تاکید براینکه اگر اعتماد از مسیر شفافیت و پاسخ‌گویی شکل بگیرد، صندوق‌های ارزی فراتر از یک ابزار سودآوری عمل خواهند کرد، بیان داشت: در چنین شرایطی، این صندوق‌ها نه تنها مدیریت حرفه‌ای منابع ارزی را برای مردم فراهم می‌کنند، بلکه با هدایت منابع ارزی راکد به سمت فعالیت‌های مولد، به تأمین مالی اقتصاد و استفاده مؤثرتر از ظرفیت‌های ارزی کشور کمک خواهند کرد بنابراین در این نقطه، موفقیت صندوق‌ها نه با میزان منابع جذب شده، بلکه با میزان اعتمادی سنجیده می‌شود که برای سرمایه‌گذار و اقتصاد ملی خلق کرده‌اند.