نقش صندوق توسعه ملی در جبران خسارت شرکت‌ها/پرهیز از اقدامات نمایشی

امیرسیدی، کارشناس‌بازارسرمایه در گفت‌وگو با صدای‌بورس درخصوص صحبت‌های روزگذشته رئیس سازمان‌بورس مبنی بر حمایت از بازسازی و خسارات فولاد مبارکه به وسیله صندوق گفت: به نظر می‌رسد پیش از هرگونه تصمیم‌گیری، لازم است ابتدا مقیاس یک کسب‌وکار و سپس مقیاس بازار سرمایه به‌طور دقیق مورد توجه قرار گیرد تا نسبت و تناسب میان این دو مشخص شود.

وی‌افزود: در حال حاضر، بخشی از بازار سرمایه در قالب صندوق‌ها و ابزارهای مبتنی بر سهام شکل گرفته که اساس آن‌ها بر سهام شناور بازار است؛ با این حال، می‌دانیم که منابع موجود در این بخش هنوز قابل‌توجه و چشمگیر نیست. حتی اگر این منابع را تجمیع کنیم، در بهترین حالت حدود ۱۵ درصد از کل بازار را که مربوط به سهام شناور است پوشش می‌دهد و بخش عمده باقی‌مانده در اختیار سهام نهادی قرار دارد. بر این اساس، به نظر می‌رسد ایجاد یک صندوق جدید در چنین چارچوبی، بیش از آنکه یک اقدام عملی و ضروری باشد، جنبه نمایشی داشته باشد.

به گفته‌سیدی، در خصوص بازسازی شرکت‌هایی مانند فولاد مبارکه، باید توجه داشت که این شرکت همچنان از دارایی‌های ارزشمند و قابل‌اتکایی برخوردار است و علاوه بر آن، در کشور ابزارها و نهادهای بزرگ‌مقیاس‌تری نظیر صندوق‌های توسعه‌ای وجود دارند که توانایی رسیدگی به چنین مسائل کلانی را دارند.

کارشناس‌بازارسرمایه خاطرنشان کرد: در این میان، اگر سازمان بورس قصد حمایت دارد، تمرکز بر تقویت و مدیریت بازار ثانویه می‌تواند اقدام مؤثرتری نسبت به ورود مستقیم به موضوع بازسازی شرکت‌ها باشد؛ چراکه اساساً چنین نقشی برای یک نهاد ناظر تعریف نشده و در هیچ‌یک از نظام‌های مالی دنیا نیز مشاهده نمی‌شود که رگولاتور بازار سرمایه مستقیماً مسئول بازسازی یک بنگاه اقتصادی شود.

وی به راهکارهای مناسب‌تر درخصوص جبران خسارات اشاره کرد و گفت: به نظر می‌رسد راهکار مناسب‌تر، اتکا به نهادهایی مانند استفاده از ظرفیت‌هایی نظیر صندوق توسعه ملی باشد؛ چراکه این موضوع در مقیاسی بزرگ‌تر تعریف می‌شود و حتی در قوانین نیز بر جبران خسارت‌های کلان توسط دولت‌ها تأکید شده است. در شرایط فعلی، اهمیت اصلی نه در باز یا بسته بودن بازار، بلکه در این است که در زمان بازگشایی، چه منابع و بازیگرانی امکان ورود به معاملات را خواهند داشت.

سیدی در پایان خاطرنشان کرد: ورود سازمان بورس به چنین حوزه‌هایی چندان منطقی به نظر نمی‌رسد و بهتر است این نهاد بر وظیفه اصلی خود یعنی تنظیم‌گری و مدیریت کارآمد بازار تمرکز کند. افزون بر این، حتی در حوزه حمایت نیز، دامنه اقدام باید محدود به فضای بازار موجود باشد؛ چراکه چالش‌های فعلی این بازار به اندازه کافی بزرگ و پیچیده هستند و نیازمند تمرکز و مدیریت دقیق‌اند.